TRYUMF POWSZECHNEJ GNOZY, ANTONIN GADAL

Religia pocieszającego i oczyszczającego Ducha, tak stara jak ból i cierpienie, których rany chce zagoić, sięga pierwszych dni świata.
Jeszcze przed Chrystusem, którego poprzedziła jako jutrzenka, rozpostarła swoje promienie nad indyjskimi braminami, perskimi magami, esseńczykami w Judei oraz nad Pitagorasem i Platonem w Grecji. Po Chrystusie przemawia – tak jak przez wszystkich gnostyków – z myśli Platona i z mądrości serca Pitagorasa. Także Walentyn i Bazylides z Aleksandrii byli wielkimi gnostykami!
W ten sposób przechowuje na Wschodzie swoje dziewicze promieniowanie z wysokości: niebiańskie promieniowanie w greckiej lampie. Inspirowana przez Aleksandrię, czysta religia Ducha różni się od neoplatonizmu odrzuceniem wszystkich mitologii, wszystkich tradycji, zarówno tych dotyczących Orfeusza, jak również Homera i bogów olimpijskich, aby poprzez Jana połączyć się z Chrystusem! Jako rzeczywista Gnoza dystansuje się od innych prądów gnostyckich i trzyma się z dala od Eonów i Abraxasa, jak również od sprofanowanych symboli i kabalistycznych liczb. Jako impuls Chrystusowy, poprzedzający chrześcijaństwo z Nicei z roku 325, nie zaakceptowała ani żydowskich ksiąg, ani Ewangelii zainspirowanych myślą żydowską, ani symboli założonego za panowania cesarza Konstantyna Kościoła chrześcijańskiego, jak również pogańskiego przepychu rzymskiej teokracji. Oddziela się od chrześcijańskiego pnia, podążając za gałęzią Janową i opierając prawdziwe chrześcijaństwo na stwórczym dogmacie Parakleta.