BIESZCZADY. OKRUCHY MINIONEGO ŚWIATA....

„Piękna, a dla mnie – niegdyś uczestnika obozów »Nadsanie« – osobiście bardzo wzruszająca, książka. Stanisław Kryciński, wybitny znawca Bieszczadów, badacz przeszłości i kustosz pamięci o dawnych mieszkańcach tych ziem, zaprasza nas na wędrówkę po świecie, którego w znacznej mierze już nie ma. Gorąco zachęcam do wyruszenia razem z nim w tę niezwykłą podróż”. [Jan Jacek Bruski – historyk, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego]

„Kiedy jako nastolatek chodziłem po połoninach, podskórnie czułem, że otaczająca mnie pustka jest pozorna.Krajobraz kulturowy Bieszczadów został dramatycznie ogołocony wskutek wysiedlenia rdzennej ludności – Bojków. Mając czterdzieści lat więcej, doświadczam tego samego uczucia w innych miejscach świata. Obrazów tego, co istniało w Bieszczadach przed 1945 rokiem i zaraz po nim, jest niewiele, a każdy jest bezcenny. Obrazów tego, co przetrwało po wysiedleniach do lat 70.–80., jest więcej, ale obraz obrazowi nierówny. Prezentowane tu fotografie Stanisława Krycińskiego z całą pewnością należą do zbioru bezcenności. Także dlatego, że autor uchwycił to, co służy tym, którzy chcą wypełnić, zrozumieć i dotknąć owej pustki. Choćby okiem. W masie fotografii, które niewiele mówią o przeszłości, obrazy Stanisława są niezbywalną wartością: dokumentem i opowieścią o czasach, z których wyłuskał to, co dla zrozumienia Bieszczadów niezbędne. Próżno szukać drugiego takiego zbioru, którego powstanie wymagało wrażliwości, samozaparcia oraz pokonania setek kilometrów pieszo. Dzięki takim zbiorom pustka staje się krainą pełną znaków, artefaktów i istotnych szczegółów, ale także ludzkich losów”. [Szymon Modrzejewski – kamieniarz, założyciel Stowarzyszenia Magurycz]

Stanisław Kryciński – z wykształcenia inżynier chemik, z zamiłowania historyk i krajoznawca. Autor licznych publikacji dotyczących uroków południowo-wschodniego pogranicza. Jest członkiem honorowym Studenckiego Koła Przewodników Beskidzkich w Warszawie oraz wieloletnim członkiem Towarzystwa Karpackiego.  W latach 1980–2000 organizował obozy „Nadsanie”, koncentrując się na ratowaniu dziedzictwa kulturowego Pogórza Przemyskiego, Bieszczadów oraz Beskidu Niskiego. Pod jego kierunkiem uczestnicy inwentaryzowali pozostałości kultury materialnej dawnych mieszkańców tych ziem oraz prowadzili prace konserwatorskie przy kamiennych nagrobkach, przydrożnych krzyżach i figurach wotywnych.